| تبليغات | X |
امروز با حرف های گله مندانه ای آمده ام.
اولا به دوستان وبلاگ نویس دیگر از همین جا خسته نباشید می گم.
دوما از آنها همین جا قبل از نوشتن مطلبم می گم که هیچ گونه دشمنی یا پدر کشتی یا حسودی نسبت به هیچ احدی ندارم.
اما ... @@@ کلام اصلی @@@
این رومی خواستم بگم که الان وبلاگ برای همه شده شعر ونوشته های عاطفی بی ارزش (باز هم معذرت)
توی هر وبلاگی که می ری جز یه سری حرف ها و شعر ها و نوشته های تکراری چیز دیگه ای نمی تونی پیدا کنی من این حرف خودم رو ثابت می کنم چون قراره در مطلب بعدی یه لیستی از لینک این نوع وبلاگ ها تهیه کنم و در اختیارتون قرار بدم.
حال من یه سوال برام پیش اومده ... آیا واقعا ما که ادعا داریم بیشترین آمار وبلاگ نویسی را ایران دارد از این برتری خود در سطح جهان استفاده بهینه کرده ایم چرا به جای نوشتن مسائل اجتماعی ومشکلات جوانان و بحث سیاسی و مباحث داغ علمی که برخاسته ی ذهن و فکر انسان هاست و عامل پیشرفت تکنولوژی است به نوشتن مطالب به اصطلاح شعر و رمانتیکی بپردازیم.
درسته که چنین وبلاگ هایی با مضمون علم و دانش وجود دارند و فعالیت می کنند ولی اکثر قریب به اتفاق آن ها یا از طراحی خوبی برخوردار نیستند یا بیننده قابل توجه ای ندارند و فروغ وبلاگ های دیگر رو ندارند.
حال کمی به وبلاگ هایی که مضمون شان شعر و عاطفه است یه نگاه کنید بله در هر مطلبشان کم کم 20 نظر ثبت شده و البته این تعداد به 80 نظر هم می رسد.
قصد من از بیان این مطالب نه سود جویی نه حسادت و نه توهین به عقیده وبلاگ نویسان دیگر است نظرات و عقاید ان ها برای همه و صد البته من محفوظ و قابل تقدیر است.
فقط هدف من بالا بردن بهره وری مطالب وبلاگ های ایرانی و البته توسعه بیشتر این نوع رسانه فراگیر و جوان پسند می باشد.
خب مثل این که بیشتر از کوپنم حرف زدم و پایم رو از گلیمم فرا تر گذاشتم منو به خاطر این مطلب آتشی ببخشید. فقط عقیده و نظر شخصی من بود (زیاد خوب حرف نزدم)
***موفق باشید***
